ROZDZIAŁ 1.

      Biegnę tak szybko, ile tylko mam siły w nogach. Nie zatrzymuję się. Nie patrzę za siebie. Widzę jak piasek pod moimi stopami się zapada, słyszę szum fal rozbijających się o brzeg morza, a po policzkach spływają mi łzy. Czuję się tak, jakby moje serce zostało rozerwane na milion małych kawałeczków. Ta pustka w środku jest nie do wytrzymania. Już dłużej nie dam rady. Nogi już się mnie nie słuchają. Muszę spojrzeć w tamtą stronę, zobaczyć czy on jeszcze tam jest. Odwracam się nie zaprzestając biegu, patrzę, jest pusto, nikogo nie ma. Po chwili padam na piasek całkowicie bezbronna. Zaczyna się ściemniać, słońce chowa się powoli za linią morza. Już nawet nie zwracam uwagi na łzy nadal cieknące strużkami po mojej twarzy. Teraz to wszystko jest mi obojętne. Kładę się na pisaku, jest coraz zimniej, ale chociaż jestem w letniej sukience, to nie odczuwam tego. Chcę tylko o tym jak najszybciej zapomnieć, wyrzucić ten fragment życia z mojej pamięci, ale nie mogę … Jeszcze nigdy nikt nie wyrządził mi aż takiej krzywdy.
      Nagle w oddali słyszę jakieś głosy. Nie odwracam się nawet w tamtą stronę, bo może to właśnie on woła. Wpatruję się w fale, lecz słyszę coraz bardziej, coraz bliżej mnie słowa. W końcu udaje mi się rozpoznać w ich swoje imię. Zerknęłam kątem oka w tamtą stronę, ktoś mnie dostrzegł, biegnie  tutaj. Drgnęłam, chciałam uciekać, ale nie miałam siły się podnieść. Po chwili usłyszałam głos osoby, której tak bardzo nie chciałam usłyszeć.

-Bożee Nicole! Co ci się stało?

- Jeszcze masz czelność się o to pytać? – Po tych słowach, usiadłam na piasku.

- Jak to? – był zdziwiony, chociaż, pewnie tylko takiego udawał.

- Myślisz, że jak będziesz z innymi dziewczynami się zabawiał to ja będę to tolerować?!

- Co? Nie! Coś ci się musiało pomieszać w głowie! Nie zabawiam się z żadnymi laskami!

- Aaa to całowanie się nie zalicza? Myślisz, że ja pozwolę na to byś zdradzał mnie po kątach?! I nie próbuj kłamać, albo się wymigiwać! Ja wszystko wiem, widziałam jak się obściskiwałaś z jakąś lafiryndą w parku!

- Pewnie mnie z kimś pomyliłaś! Nie byłem dzisiaj w żadnym parku! Coś musiałaś pomylić!

- Ooo następna ciekawa bajeczka, jak to biedny, niczego nie świadomy Jake jest oskarżany o coś czego nie zrobił, tak?

- Słuchaj, chodź do domu, usiądziemy na spokojnie i wszystko sobie wyjaśnimy.

- Nigdzie nie idę, tym bardziej z tobą! Co boisz się, że twoja druga dziewczyna zobaczy tu ciebie ze mną? Oj przepraszam, może to 4? Skąd mogę wiedzieć ile ich tam masz! Ale wiesz co? Jednej już się pozbyłeś!

- Zrywasz ze mną?!

- Tak, idź stąd i trzymaj się z dala ode mnie!

- A żebyś wiedziała, że pójdę! Nie będę tutaj się z tobą użerał! Jak zmądrzejesz, to sama do mnie przyjdziesz! – po tych słowach oddalił się ode mnie.

Siedziałam w kompletnej ciszy jeszcze przez jakiś czas, dopóki on nie zniknął w ciemnościach i po chwili wybuchłam płaczem. Wszystkie emocje, które cały czas w sobie dusiłam, wyszły ze mnie w jednym momencie. Nie mogłam już wytrzymać… Przecież przedtem było tak pięknie. Te wszystkie chwile w oka mgnieniu zostały zniszczone. Czy ja naprawdę chciałam od niego aż tak dużo? Pragnęłam tylko wzajemnej miłości, czy to dla niego było tak wiele? Mam już wszystkiego dość … Nie mam na nic siły, ale próbuję się podnieść. Nagle słyszę dźwięk telefonu, patrzę na ekran i wyświetla mi się napis mama, po chwili odbieram połączenie.

- Halo.

- Gdzie ty jesteś? – nie wiedziałam co powiedzieć.

- U Kamili, mogę jeszcze trochę u niej posiedzieć?

- Jest już późno, miałaś być pół godziny temu w domu.

- Proszę … - nie miałam pojęcia co powiedzieć, przecież nie mogłam się matce pokazać w takim stanie, po chwili palnęłam – bo my oglądamy filmy i jak się skończy to przyjdę.

- No dobra, niech ci będzie, masz czas do 22.00.

- Dzięki mammmo – zadrżał mi głos, ale na szczęście matka tego nie zauważyła – to pa.

- Pa.

Po chwili, znowu siedziałam sama na plaży, ale postanowiłam, że naprawdę pójdę do Kamili, ona może chociaż pomoże mi się ogarnąć. Wstałam, otrzepałam się z piasku i zaczęłam szukać moich klapek, były one kilka metrów ode mnie. Założyłam je i skierowałam się do wyjścia z plaży. Szłam powoli, jakoś nie śpieszyło mi się. Po jakiś 20 minutach ociągania dotarłam do domu Kamy. Zapukałam, po jakimś czasie Kamila otworzyła drzwi.

- Boże Nicole! Co ci się stało? – i znowu, po raz drugi usłyszałam te głupie i niepotrzebne słowa…

- Niccc … Jesteś sama w domu?

- Jasne, nikogo nie ma, wejdź.

- Możesz mi powiedzieć co się dzieje?

- Zerwałam z Jake’iem.

- Dlaczego?

- Bo mnie zdradził. – Oparłam oschło.

- Jezu, tak mi przykro. – Po chwili Kama mnie przytuliła.

- Pomożesz mi się ogarnąć? Za godzinę mam być w domu.

- Jasne. – Uśmiechnęła się lekko i zaprowadziła mnie do łazienki.

Tam umyłam twarz, uczesałam się, pozbyłam reszty piasku, pomalowałam i wyglądałam jak nowa, tylko miałam jeszcze trochę oczy opuchnięte od płaczu, ale to powinno niedługo zejść.

- Dzięki, jesteś naprawdę najlepszą przyjaciółką. – wyznałam.

- Nie ma za co.

- Idź już, bo się spóźnisz do domu.

- Jasne, paaa

- Do zobaczenia.

Nałożyłam buty i poszłam na chatę. Kiedy wchodziłam do przedpokoju nie dałam nic po sobie poznać. Zawołałam tylko:

- Już jestem.

- To dobrze – odkrzyknęła matka, po chwili dodała jeszcze – ja teraz wychodzę z tatą do sklepu, brat będzie za godzinę.

- Ok. – odpowiedziałam

Od razu weszłam na piętro do swojego pokoju. Rzuciłam się na łóżko i zaczęłam znowu płakać. Włączyłam muzykę. Miałam strasznego doła. Przeglądnęłam utwory i natrafiłam na piosenkę Piha – „Nigdy już nie wróci”. Wszystko zaczęło mi się przypominać. Przy początku piosenki jeszcze bardziej się rozżaliłam:

„Czwarta nad ranem, oczy nie wyspane,

Nie mogę zasnąć za oknem płacze deszcz,

To do Ciebie, wiesz? Czy mnie pamiętasz?

To najszczerszy tekst, piszę go od serca.

Samotność jak gorączka nocą dopada,

Sam na sam z bezsennością bez skutku się zmagam.

Myślę o Tobie i jakoś nie mogę przestać,

Cały mój świat w Twojej osobie by się streszczał”.

Nie mogłam już tak dalej, podeszłam do półki. Wyciągnęłam spod sterty książek, mały przedmiot – to była żyletka. Przez chwilę na nią patrzałam. Z jednej strony nie chciałam tego robić, ale drugiej coś mnie do tego popychało. Usiadłam na krzesło, położyłam rękę na biurko, zrobiłam pierwszą kreskę po boku. Z rany zaczęła się sączyć krew, ale nie chciałam tego powstrzymać. Po drugim cięciu zrobiło mi się lepiej, odłożyłam żyletkę. Czułam ciepłą stróżkę krwi cieknącej po ręce i lekki ból. Spojrzałam na zegarek, obok niego stało zdjęcie w ramce, nasze zdjęcie. Zrzuciłam je z biurka. Nie mogłam na nie patrzeć. Poszłam do toalety. Włożyłam rękę do zlewu i odkręciłam kran. Rana zapiekła, ale jakoś nie specjalnie się tym przejęłam. Zmyłam krew. Po chwili popatrzałam w lustro. Byłam cała rozmazana. Napuściłam sobie wody do wanny. Rozebrałam się i zanurzyłam. Było mi o wiele lepiej. Gdy się ubrałam w piżamę i zeszłam na dół, brat już siedział przed telewizorem. Spojrzałam na niego. Kiedy on popatrzał w moja stronę, opuściłam rękawy w piżamie, by nie zobaczył ran.

- Co jest? – spytał.

- Nic, a co ma być? – odparłam.

- Widziałem się dzisiaj z Jake’iem.

- No i co z tego? – Mike zaczynał mnie już powoli wkurzać.

- No nic, tylko powiedział, że z nim zerwałaś.

- To nie twoja sprawa.

- Spokojnie, nie tak ostro.

- To po co się wtrącasz?

- Nic się nie wtrącam, sam mi się zaczął żalić.

- Ta jasne, zgrywał wielce poszkodowanego.

- Może … Nie wnikam.

- No i dobrze.

Poszłam do kuchni. Wyciągnęłam z lodówki mleko, a z szafki płatki i miskę. Zrobiłam sobie kolacje i poszłam do salonu. Gdy usiadłam na sofie, Mike zapytał:

- W sobotę rodzice idą na imprezę do znajomych?

- Chyba tak, ale nie wiem dokładnie.

- Aha, aaa wrócą stamtąd pojutrze, czy w ten sam dzień?

- Nie wiemm, po co się mnie pytasz?

- Aaa nic … Nie ważne …

- Właśnie, że ważne … No mów!

- No, bo Erik zapraszał mnie na imprezę.

- I co z tego?

- No chcę na nią pójść, ale rodzice mi nie pozwolą, nie wydasz mnie?

- Nie, spoko.

- Dzięki

- A zresztą ja tez sobie wyjdę.

- Tyyy? Gdzie?

- To, że mam 15 lat, to nie znaczy, że nie potrafię się bawić, jestem tylko o 1 rok od ciebie młodsza.

- No wiem, ale ty to zawsze taka jesteś, że słuchasz się rodziców i w ogóle. Taka grzeczna dziewczynka.

- Wcale nie, zobaczymy.

- Tylko się nie upij, bo nie chcę mieć problemów.

- Ja? Chyba tyy!

- No widzisz? Ty byś nie tknęła alkoholu i tym się różnimy.

- Nie jestem gorsza od ciebie.

- No noo.

- Dobra, idę z tobą do Erika.

- No chyba niee!! Nie jestem niańką!!

- Nie to nie, ale ty też nie pójdziesz!

- Szantażystka!

- Dalej jestem grzeczną dziewczynką?

- Takk, szantaż ci nie pomoże.

- Ale ty nie pójdziesz na imprezę.

- Dobra niech ci będzie, ale ani słowa rodzicom, bo jeszcze bardziej zgarnę.

- Ok., miło mi się z tobą robi interesy.

- Haha, ale jesteś zabawna.

- No widzisz jaką masz fajną siostrę?

- Bardzo …

- To ja już sobie idę na górę.

- A idź i nie wracaj.

Poszłam do pokoju, położyłam się na łóżko i zasnęłam. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 

I jak? Podoba wam się? Mam nadzieję, że tak. Proszę skomentujcie ten post, bo nie wiem czy to wam przypadło do gustu. Jeśli tak, to wkrótce dodam następny rozdział. Więc piszcie ...

Paaaa ;*